Dag 24: 8 september 2008 – Vancouver - London - Brussel

En aan alle mooie liedjes komt er een eind, onze rondtrip in Oost- en West-Canada wordt vandaag afgerond. Eerst nog wat shoppen en dan proberen die veel te kleine valiezen dicht te krijgen, tips?
Rond 15.00 plaatselijke tijd (middernacht Belgische tijd) rijden we naar de luchthaven voor de vlucht van 17.35 uur (AC854) richting London. Hopelijk slagen we erin om wat te slapen gedurende onze 10-uur durende vlucht, die rond 11.00 eindigt in London. Jan kijkt al uit naar zijn Whiskey, want blijkbaar is er in Heathrow een whiskey-bar en hij heeft het zeker verdiend, want hij heeft 3 weken overleefd met de Brabantjes... dat verdiend een pluim of beter nog, een Highland Park 18-years old.
Als we er nog in slagen de juiste terminal te vinden in London, dan komen we aan in Brussel rond 16:50 (AC6606), de 9e september dan al, met fameuze wallen onder onze ogen en klaar voor het wereldrecord slapen (en wassen).
Kwestie van terug bij te zijn, wat zijn de grootste roddels en gebeurtenissen van de laatste 3 weken, de we gemist hebben?

Dag 23: 7 september 2008 – Vancouver

Vandaag starten we de dag samen op Granville Island, een mengelmoes van marktjes, terrasjes, restaurantjes, muziek en ongelooflijk vele soorten eten (Japans, Chinees, Vietnamees, Canadees, Mexicaans, ...). Verhongeren gaan we hier zeker niet.
Daarna zakken we langs het strand verder af naar Stanley Park en we hebben het weer getroffen met het weer, want het kwik haalt zo'n 26°. We hebben tijdens onze hele trip maar 2 keer regen gezien en dan nog altijd hooguit een uur, wat een lucky bastards hé, we zullen dat goede weer in onze valies proberen meesmokkelen.
Terwijl Thorben dut, maakt Alexandra de speeltuinen in Stanley Park onveilig en genieten wij van het zonnetje, een lekker stukje verse zalm en een zalig zeebriesje. Zouden we nog wel terugkeren? Alhoewel, voor een huisje in Vancouver ben je al snel een half miljoen eurootjes kwijt en dan starten ze nog maar... Sponsors?
Wie Stanley Park zegt, zegt natuurlijk ook totempalen, indrukwekkend hoor, maar jammer genoeg te groot om in de valies te steken.
We genieten nog van de ondergaande zon in Stanley Park en laten ons daarna onderuit zakken in de fauteuil, want onze voeten zijn weer een eeltlaag dikker.

Dag 22: 6 september 2008 – Vancouver

Vanmorgen de Canada-auto teruggebracht en het werd tijd, want hij hing nog amper met haken en ogen aan elkaar van onze bumpy rides. Gelukkig geen te grote schade, Albien kan dus nog altijd verder blijven leven op onze kosten :-).
Daarna ingecheckt in ons allerlaatste hotel de Best Western Chateau Granville (klinkt chique hé) downtown Vancouver, tenzij je een BOEING 767 ook een hotel kan noemen natuurlijk.
Vandaag gaan we op verkenning in Vancouver. Albien en Alexandra brengen een bezoek aan Granville Island, terwijl Thorben een welverdiend namiddagdutje doet. In de late namiddag bezoeken we dan ook nog Gastown met de beroemde stoomklok die om het kwartier een deuntje speelt (zie video). Wat opvalt, zijn de vele bedelaars en de niet-meer-van-deze-wereld-zijnde junkies. Thorben steelt de show met zijn AC Milan-shirt van "Kaka", de mama kon het natuurlijk niet laten ook nog een hockey-shirt toe te voegen aan zijn garderobe... Nu nog een toepasselijk shirtje voor Alexandra zoeken...

Dag 21: 5 september 2008 – Whistler - Vancouver

Vanmorgen weer wakker geworden onder een stralend zonnetje en dit wordt de laatste dag met onze Canada-auto. We volgen de Sea-to-sky Highway richting Vancouver, waar men zich al volop aan het opmaken is voor de winterspelen van 2010, want overal zijn er wegenwerken. Het vrouwvolk wordt hier ingezet om bij begin en einde der werken de stop- en de slow-downbordjes vast te houden, is dit nu emancipatie of gewoon bezigheidstherapie? Het zou al iets oplossen aan de Belgische werkloosheidsgraad, mochten zulke jobs ingevoerd worden. Bon, we wijken af.
We worden van de besneeuwde toppen naar de meren geleid, die de voorbode zijn van de Pacific of de Stille Oceaan.
We rijden nog even langs de ingang van de Capilano Canyon, waar je over de langste hangbrug van de wereld kan lopen, maar een gebrek aan tijd (en de ridicuul hoge ingangsprijs) noopt ons af te druipen.
Ongewild rijden we dan met onze camper door Stanley Park en door downtown Vancouver, geen sinecure met dit drukke vrijdagnamiddag-spitsverkeer, maar papa Albien loodst ons veilig naar de andere kant van de stad. We kunnen hier onze tenten opslaan voor onze laatste nacht in de Canada-auto.
Terwijl we buiten nog genieten van de zonsondergang bij een frisse Canadian, merkt Jan dan toch onze eerste beer op… een wasbeer weliswaar, maar toch een beer hé… zo lief.
Vanaf morgen genieten we dan nog 3 daagjes van dowtown Vancouver, Victoria zal jammer genoeg niet meer voor deze reis zijn, maar maybe…

Dag 20: 4 september 2008 – Lilloet – Whistler

Na een verkwikkende nachtrust zijn we blijkbaar toch nog niet gepromoveerd tot berenontbijt. Dan maar richting Whistler met onze benzinesluipende (25 liter/100 km, vergeef ons onze CO2 footprint) Canada-auto. De weg slingert vrij heen een weer, soms op en neer met 14%. Heel bochtig dus, maar de Canada-auto zwiert er zich door met een snelheid die soms eerder thuishoort bij de maximum-snelheden bij het kampioenschap van 100 meter slakken-spurt. Onderweg kunnen we genieten van adembenemende landschappen. Na 145 km of 3 uur later komen we heelhuids aan in Whistler. De camping is piccobello – maar voor een dorpje waar in 2010 het Olympisch skiën zal plaatsvinden valt dit ook te verwachten. Een mooi uitgebouwde speeltuin niet ver van de Canada-auto zorgt ervoor dat de twee bengels zich direct kunnen voorbereiden op de komende Olympische Winterspelen.
Dan richting centrum Whistler, een mondain ski-oord zo’n 130 km boven Vancouver, vergeven van de winkels en restaurantjes. We zetten ons op een terrasje en proeven van het ondermaatse bier. Maar het uitzicht op de kabelbaan, de kortgerokte serveuses en de mountainbikers die hun kunstjes op de sneeuwloze skipistes tentoon spreiden, compenseert veel. Verder in het centrum van Whistler passeren we nog eens langs een speeltuin die volledig is gemaakt in hout (Alexandra is er bijna niet van weg te slaan) en dan richting restaurant. Het restaurant heeft eigen gebrouwen bier maar de smaak ervan kan ons toch niet echt bekoren, leve het Belgian Beer (Stella Artois is hier op elke hoek van de straat te vinden). Het treintje daarentegen dat tegen het plafond van het restaurant rondrijdt kan daarentegen op 100% aandacht van Alexandra rekenen. Telkens het treintje passeert aan onze tafel leidt dit tot hilariteit. Eénmaal teruggekeerd op onze camping wordt de Canada-auto netjes geparkeerd en wordt er vroeg onder de wol gekropen. Reden: het bierpeil heeft het bestelpunt bereikt.

Dag 19: 3 september 2008 – Clearwater – Lilloet

We vervolgen vandaag onze tocht door Wells Gray Provincial Park en gaan verder op watervallentocht. Er is er zels één bij (de Helmcken Falls) die dubbel zo hoog is als de Niagara Falls. Het stikt hier wel van de Hollanders… oppassen geblazen met wat we zeggen.
Daarna moeten we weer kilometers vreten, want Whistler staat vandaag op het progamma om onze tenten (gemotoriseerde weliswaar) op te slaan. Dat wordt wel zo’n 450 km bollen, mochten de wegen het dan al toelaten, OK, maar deze hoofdwegen lijken soms meer op boswegeltjes. We besluiten via de kleine baantjes (langs 100 mile-House en Clinton) naar Whistler te rijden, kwestie van nog meer natuurmens te spelen en te hopen op een beer of een Mountie. We hoopten in Clinton ook een shortcut te kunnen nemen naar Liloet, toch een kleine 80 km korter, maar met een RV een zandwegje met een helling van 14% oprijden, leek ons toch niet meteen aangeraden. De kar dus weer draaien en een half uur terug rijden naar het startpunt. Whistler zal niet meer voor vandaag zijn, maar we wanen ons hier zowaar in
niemandsland. Geen levende ziel te bespeuren, geen tegenliggers, geen achterliggers en een panorama zoals in het Wilde Westen met af en toe een Ranch. Dit is een dor gebied, maar als je bedenkt dat het hier 2 weken geleden nog zo’n 40° graden was, dan is dat ook niet verwonderlijk. Vandaag moeten we het stellen met de helft, maar gezien de sneeuw en de vrieskou van een aantal dagen geleden, zijn we uitermate tevreden.
Eindhalte van vanavond wordt Liloet, een klein stadje in the Middle of Nowhere en wat opvalt is dat de mensen hier al zeer dicht aanleunen bij de eskimo’s qua gezicht.
Hier heeft Jan tenminste al berensporen ontdekt in het zand. Wie weet…

Dag 18: 2 september 2008 – Jasper – Clearwater

De nacht was bewogen, doordat de camper op een helling stond, gleden de kindjes steeds tegen de wand van de wagen vannacht, waardoor de mama die er tussenin lag, telkens wakker werd.
Vandaag verlaten we Alberta en gaan richting British Columbia, waardoor we weeral een tijdszone overschrijden en onze horloges weer eens een uurtje teruggedraaid mogen worden. We hebben er al geen last meer van, een uurtje meer of minder. Hetverschil bedraagt nu al 9 uur.
We plannen vandaag tot in Kamloops te geraken (zo’n 450 km verderop) en rijden lange uren langs beboste hellingen, heel wat anders dan de bergen bedekt met ijs van gisteren. We besluiten een ommetje te maken langs Wells Grey Provincial Park om een paar memorabele watervallen te gaan bekijken.
De eerste waterval is de Spahats-waterval, 61 meter hoog en spectaculair om zien. Dit gebied is enorm verlaten, toeristen zijn hier amper te bespeuren.
Kamloops zal niet voor vandaag zijn, maar in Clearwater vinden we een geschikte overnachtingsplaats met vers water, elektriciteit en … douches. Ook niet te vergeten internet, waardoor we er na 6 dagen nog eens in slagen een verslagje door te sturen.