We vervolgen vandaag onze tocht door Wells Gray Provincial Park en gaan verder op watervallentocht. Er is er zels één bij (de Helmcken Falls) die dubbel zo hoog is als de Niagara Falls. Het stikt hier wel van de Hollanders… oppassen geblazen met wat we zeggen.
Daarna moeten we weer kilometers vreten, want Whistler staat vandaag op het progamma om onze tenten (gemotoriseerde weliswaar) op te slaan. Dat wordt wel zo’n 450 km bollen, mochten de wegen het dan al toelaten, OK, maar deze hoofdwegen lijken soms meer op boswegeltjes. We besluiten via de kleine baantjes (langs 100 mile-House en Clinton) naar Whistler te rijden, kwestie van nog meer natuurmens te spelen en te hopen op een beer of een Mountie. We hoopten in Clinton ook een shortcut te kunnen nemen naar Liloet, toch een kleine 80 km korter, maar met een RV een zandwegje met een helling van 14% oprijden, leek ons toch niet meteen aangeraden. De kar dus weer draaien en een half uur terug rijden naar het startpunt. Whistler zal niet meer voor vandaag zijn, maar we wanen ons hier zowaar in
niemandsland. Geen levende ziel te bespeuren, geen tegenliggers, geen achterliggers en een panorama zoals in het Wilde Westen met af en toe een Ranch. Dit is een dor gebied, maar als je bedenkt dat het hier 2 weken geleden nog zo’n 40° graden was, dan is dat ook niet verwonderlijk. Vandaag moeten we het stellen met de helft, maar gezien de sneeuw en de vrieskou van een aantal dagen geleden, zijn we uitermate tevreden.
Eindhalte van vanavond wordt Liloet, een klein stadje in the Middle of Nowhere en wat opvalt is dat de mensen hier al zeer dicht aanleunen bij de eskimo’s qua gezicht.
Hier heeft Jan tenminste al berensporen ontdekt in het zand. Wie weet…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten