Dag 20: 4 september 2008 – Lilloet – Whistler

Na een verkwikkende nachtrust zijn we blijkbaar toch nog niet gepromoveerd tot berenontbijt. Dan maar richting Whistler met onze benzinesluipende (25 liter/100 km, vergeef ons onze CO2 footprint) Canada-auto. De weg slingert vrij heen een weer, soms op en neer met 14%. Heel bochtig dus, maar de Canada-auto zwiert er zich door met een snelheid die soms eerder thuishoort bij de maximum-snelheden bij het kampioenschap van 100 meter slakken-spurt. Onderweg kunnen we genieten van adembenemende landschappen. Na 145 km of 3 uur later komen we heelhuids aan in Whistler. De camping is piccobello – maar voor een dorpje waar in 2010 het Olympisch skiën zal plaatsvinden valt dit ook te verwachten. Een mooi uitgebouwde speeltuin niet ver van de Canada-auto zorgt ervoor dat de twee bengels zich direct kunnen voorbereiden op de komende Olympische Winterspelen.
Dan richting centrum Whistler, een mondain ski-oord zo’n 130 km boven Vancouver, vergeven van de winkels en restaurantjes. We zetten ons op een terrasje en proeven van het ondermaatse bier. Maar het uitzicht op de kabelbaan, de kortgerokte serveuses en de mountainbikers die hun kunstjes op de sneeuwloze skipistes tentoon spreiden, compenseert veel. Verder in het centrum van Whistler passeren we nog eens langs een speeltuin die volledig is gemaakt in hout (Alexandra is er bijna niet van weg te slaan) en dan richting restaurant. Het restaurant heeft eigen gebrouwen bier maar de smaak ervan kan ons toch niet echt bekoren, leve het Belgian Beer (Stella Artois is hier op elke hoek van de straat te vinden). Het treintje daarentegen dat tegen het plafond van het restaurant rondrijdt kan daarentegen op 100% aandacht van Alexandra rekenen. Telkens het treintje passeert aan onze tafel leidt dit tot hilariteit. Eénmaal teruggekeerd op onze camping wordt de Canada-auto netjes geparkeerd en wordt er vroeg onder de wol gekropen. Reden: het bierpeil heeft het bestelpunt bereikt.